پنج «دَدييـَس» بلند از فرزاد بختياري مركيه (تالشی جنوبی: گویش ماسالی)

1

رˇوار

هـَزار ناجـَه نـَه

را دَري؛

كرا شو ... .

■

چت

مَندَه و

خنده كـَرˇ

هر چي پردِه را؛

شِه را.

رود/ با هزار آرزو/ در راه است/ دارد مي رود ... .

صخره/ ايستاده و/ مي خندد/ بر هر چه حركت و پيمودن/ بر رفتن.

2

بَريسونم گردي

بو آكـَردَه.

هيچ آدمي رييـَه

دَري نييـَه.

■

شـَنار

تـِلي بخسَه

اَلاشِن!

تمامي راه ها را/ بو كشيده ام./ رد پاي هيچ انساني/ وجود ندارد.

امشب/ اندكي بخوابيد/ راش ها!

3

دَرْگـَز

هنتـَه

ويرَنـْجَنˇ

ويرَنـْجَنˇ.

■

شال دومَه

واشَه تا

پرچم،

مَندَه پا!

«درگز¹»/ بي امان/ مي بُرَد و از پاي مي اندازد/ مي بُرَد و از پاي مي اندازد.

پرچم ِ/ «شال دوم ِ²»/ تنها/ در اهتزاز است!

4

كرا ويبو

اي تا

اي تا

انارَه داري

زرده ليو.

■

چده منده دا

زردَه پـَپو؟

دارد فرو مي ريزد/ يكان/ يكان/ برگ هاي زرد ِ/ درخت انار.

چقدر مانده تا/ پروانه ي زرد؟

5

مَسَه ... ؟

دَنگي

ستا

دور درِه

گوش آ.

■

شـَنارنـَه

مانگـَه گلـَه

چَدَه شيرينـَه!

چـَدَه تـَسَه!

مي شنويد ... ؟/ صداي «دنگ³»/ از دور دست/ به گوش مي رسد.

قرص ماه/ امشب/ چقدر شيرين است!/ چقدر داغ است!

واژه ها:

1- درگز (dargaz): وسيله اي با تيغه و دسته اي بلند براي درو كردن علف ها به صورت ايستاده.

2- شال دوم (šāl-düm): نوعي علف كه خوشه اي شبيه دُم شغال دارد.

3- دنگ (dang): وسيله اي چوبي به درازاي 3 تا 4 متر و به پهناي 30 تا 40 سانتي متر با لبه اي نازك و ته پهن و به بلندي 20 تا 25 سانتي متر كه با وسيله ي چوبي ديگري به نام «كوپون» روي آن حلوا مي سازند (ر.ك: فرهنگ مسرور، ذيل دنگ).

برچسبها: فرزاد بختیاری مرکیه, شعر تالشی, تالشی جنوبی, گویش ماسالی, ددییس پاسخ به نقاد موهوم «همواج»...